Het verhaal van Mia Janssen
"Op straat was ik bang, brak het zweet me uit en had ik het gevoel ieder moment flauw te vallen. Als een buurvrouw mij vroeg langs te komen, verzon ik allerlei excuses. Boodschappen liet ik thuis bezorgen."
Mia Janssen (65 jaar) woont in een klein dorp. Twintig jaar geleden zijn zij en haar man gescheiden. De kinderen bleven bij haar wonen. Haar twee zonen verhuisden een aantal jaren geleden naar het westen van het land. Gelukkig bleef haar dochter Kim bij haar in het dorp wonen. Voor altijd, hoopte mevrouw Janssen, maar het liep anders."Toen Kim mij vertelde dat ze in Amsterdam ging wonen, was de klap groot. Ik was bang dat ik haar nooit meer zou zien. Ze beloofde me dat ze ieder weekend langs zou komen, maar ieder weekend werd al snel één keer per maand. Toen ze er niet meer was, merkte ik pas hoe veel we altijd samen hadden gedaan. Boodschappen bijvoorbeeld. Dat deed ik nooit zelf. Ineens durfde ik niet meer. Het leek alsof iemand een schakelaar in mijn hoofd had omgezet. Op straat was ik bang, brak het zweet me uit en had ik het gevoel ieder moment flauw te vallen. Of ik werd misselijk en had het gevoel over te moeten geven. Als een buurvrouw mij vroeg eens langs te komen, verzon ik allerlei excuses. Boodschappen liet ik thuis bezorgen. Ik was nerveus en gespannen, had last van sombere gedachten. Op een dag stond de huisarts op de stoep. Ik wilde hem eerst niet binnenlaten, maar hij heeft net zolang gepraat totdat ik de deur opendeed en heeft me doorverwezen naar de Riagg."