Het verhaal van Leny Colijn
"Ik voelde me zo naar en droomde vaak dat mijn man er nog was. Als ik dan wakker werd en me realiseerde dat dat niet klopte, voelde ik me zo alleen."
Lenie Colijn is 70 jaar. Drie jaar geleden verloor ze haar man, nadat ze hem maanden lang had verpleegd. “Sjaak had kanker en het was al zo ver uitgezaaid dat ze er niets meer aan konden doen. We hebben toen samen besloten dat hij thuis verpleegd zou worden. Soms was het wel zwaar. Het moeilijkste vond ik nog dat Sjaak zoveel pijn had.” Na een ziekbed van een jaar overleed haar man. Ondanks haar verdriet was Lenie ook opgelucht dat hij uit zijn lijden was verlost. Aanvankelijk leek ze het verlies goed te verwerken. Ze ging weer zwemmen en op bezoek bij anderen. Een paar maanden geleden kreeg ze echter vage lichamelijke klachten. “Ik voelde me zo naar. Ik droomde vaak dat mijn man er nog was. Als ik dan wakker werd en me realiseerde dat dat niet klopte, voelde ik me zo alleen. Maar ik kon niet huilen.” Ze vond dit erg vreemd want het was toch al jaren geleden en het verdriet moest nu toch wel wat gesleten zijn? Haar dochter stuurde haar naar de huisarts. Die constateerde dat ze nog niet was toegekomen aan het verwerken van het verlies van haar man en verwees haar naar de Riagg. Daar krijgt ze nu hulp bij de verwerking van dit verlies.